Ik lig er soms wakker van, de oorlog in het Midden-Oosten. En als ik rondkijk, merk ik dat ik daarin niet alleen sta.
Vorige week stapte ik het kantoor van Thierry binnen. Hij zat geconcentreerd achter zijn scherm, niet voor een offerte of een klantendossier, maar voor een lijst prijsverhogingen van zijn leveranciers. Isolatiematerialen, bitumen, alles waar aardolie in zit stijgt opnieuw. De Straat van Hormuz gaat open en dicht als de klapdeur van een oude westernbar, en elke keer dat ze dichtgaat, voelt Thierry dat in zijn inkoopprijzen. De orders vloeien nog binnen, maar hij weet wat er komt. Ken jij dat gevoel? Die muisstille periode die altijd volgt. Hier gaan we weer.